Wewnętrzne ścienne okładziny wykończeniowe

 

Ostatnimi laty wracają do łask drewniane wewnętrzne okładziny ścienne w latach 80’ ubiegłego wieku bardzo popularne nazywane – boazeriami. Dzisiaj architekt ma w puli zdecydowanie większą niż wcześniej paletę rozwiązań zarówno pod względem materiałowym i kolorystycznym jaki i układów kompozycyjnych.

W panelach boazeryjnych warstwą nośną jest płyta wiórowa lub płyta MDF, a warstwą wierzchnią - folia dekoracyjna, papier melaminowy lub fornir naturalny. W pomieszczeniach o podwyższonej wilgotności stosuje się panele boazeryjne z płyty MDF. Powierzchnie płyt drewnopochodnych najczęściej imitują drewno lub kamień. Panele montuje się do, mocowanego do podłoża na kolki rozporowe i wkręty, drewnianego stelaża za pomocą stalowych klamer.

Okładziny z korka naturalnego mają budowę wielowarstwową. Warstwą spodnią jest korek mielony, a wierzchnią aplikacja dekoracyjna lub korek naturalny pokryte woskiem. Kora dębu korkowego odnawia się co 7-10 lal bez żadnego uszczerbku dla drzewa. Korek nie elektryzuje się. dzięki czemu na jego powierzchni nie gromadzi się kurz. Aby odnowić boazerię wystarczy ją co 6-7 lat woskować. Do mocowania służą specjalne kleje rozpuszczalnikowe i akrylowe.

Kolejnym materiałem okładzinowym, który stosują projektanci tworząc projekty rezydencji, domów jednorodzinnych ale również budynków użyteczności publicznej jest kamień naturalny.

Najczęściej na okładziny wewnętrzne wykorzystuje się marmur, piaskowiec, granit oraz konglomeraty kamienne (marmurowe, kwarcowe lub kwarcowo-granitowe). Konglomeraty będące kompozytami poliestrów nienasyconych, zawierające jako wypełniacz na przykład marmur, są znacznie łatwiejsze w obróbce niż kamień naturalny. Można je dowolnie kształtować, barwić lub nadać wybraną fakturę, wadą jest mniejsza odporność na zarysowania, uderzenia i ścieranie.

Do łączenia płyt ze ścianą stosuje się różnego rodzaju łączniki metalowe lub układa się je na tradycyjną zaprawę mineralną. Sposób łączenia zależy od wymiarów płyt. Łącznikami metalowymi mogą być trzpienie, haczyki, kotwy, klamry i śruby.

Malowanie farbami jest jedna z najczęściej stosowanych metod wykończenia pomieszczeń.

W zależności od rodzaju rozcieńczalnika (woda lub związek organiczny) i rodzaju spoiwa, farby dzielimy na: nieorganiczne rozcieńczalne wodą, organiczne rozcieńczalne wodą i organiczne rozcieńczalne rozpuszczalnikami organicznymi.

W nieorganiczne farbach rozcieńczalne wodą spoiwem jest mleko wapienne i zaczyn cementowy, a wypełniaczem wapno i kreda. Używa się ich coraz, rzadziej, ponieważ łatwo się wycierają i nie wnikają w podłoże. Są one niezastąpione przy odnawianiu obiektów, które zgodnie z zaleceniami konserwatora muszą zachować pierwotny wygląd wnętrza. Stosuje się je również na podłoża o dużej wilgotności (na przykład na świeże tynki), co ułatwia ich szybsze wysychanie. W przypadku farb silikatowych spoiwem jest szkło wodne. Mają one duży współczynnik nasiąkliwości, co może spowodować korozję ścian. Aby zmniejszyć ilość wchłanianej wody uzupełnia się le farby spoiwami organicznymi. W niektórych obiektach, na przykład kościołach czy halach sportowych, w których przegrody są skokowo obciążane nadmiarem pa ry wodnej, szybkie jej wchłanianie jest zaletą.

Kolejnym omawianym rodzajem powłok malarskich są farby klejowe, gdzie spoiwem jest klej pochodzenia zwierzęcego lub roślinnego, a wypełniaczem kreda z domieszką pigmentów, Mata trwałość, a w wypadku renowacji trudności z usuwaniem warstw farby, spowodowały zastępowanie lego produktu farbami emulsyjnymi. W dyspersjach wodnych czyli emulsjach spoiwem są zawiesiny drobnych cząsteczek żywic akrylowych, polioctanu winylu lub żywic silikonowych. Ten obecnie najpopularniejszy rodzaj farby charakteryzuje się dobrą przyczepnością i dużą odpornością na ścieranie przy stosunkowo niskiej cenie. Innym często stosowanym przez architekta rozwiązaniem jeśli chodzi o wykańczanie ścian powłokami malarskimi są farby (lakiery) lateksowe, w których spoiwem jest żywica akrylowa. Cechą charakterystyczną tych farb jest ich bardzo duża odporność na zmywanie i ścieranie, dzięki czemu można je sio sować do wykonywania lamperii. Swoim wyglądem nie różnią się od powłok wykonywanych farbami emulsyjnymi (dotyczy to tylko farb matowych). Dostępne są również (arby akrylowe o tak dużej sile krycia, że przy jednokrotnym malowaniu pokrywają podłoże bez zmiany jego faktury. Są szczególnie przydatne do malowania lamperii o różnym stopniu połysku, a także tapet szklanych.

Organiczne farby rozcieńczalne rozpuszczalnikami organicznymi - farby olejne.

Są to najczęściej lakiery ze spoiwami alkidowymi. Dzięki swojej odporności na ścieranie i inne czynniki mechaniczne były najczęściej stosowane w miejscach o dużym natężeniu ruchu. Obecnie farby olejne są wypierane przez lakiery lateksowe lub organiczne rozpuszczalnikowe farby niskoemisyjne (z rozpuszczalnikami o malej lotności). Farby takie charakteryzują się dużą silą krycia (możliwość pokrycia plam, zacieków) i mocno wiążą się z podłożem.